مفهوم «معنویت» از دو منظر دینی و غیردینی قابل بررسی است. در دیدگاه دینی، معنویت اغلب با اعتقاد به خدا، امور غیبی و تلاش برای کسب پاداش‌های اخروی و غیرمادی گره خورده است. در مقابل، از منظر غیردینی، معنویت به معنای جستجو برای یافتن معنا، ارزش‌های والای انسانی و اهداف غیرمادی است که بدون انتظار پاداش دنیوی یا اخروی دنبال می‌شود. برخی اندیشمندان، معنویت غیردینی را به دلیل خلوص نیت و عدم وابستگی به پاداش، به مفهوم دینی آن نزدیک‌تر می‌دانند.

در حوزه مد موزیک هنر، بسیاری از هنرمندان بر این باورند که هنر می‌تواند بستری برای بروز احساساتی عمیق مانند شیفتگی و عشق باشد که شباهت زیادی به «معنویت غیردینی» یا بی‌اجر دارد. در این حالت، اثر هنری به مثابه زبانی فراتر از کلمات عمل می‌کند که می‌تواند شنونده را به حالاتی مانند «بی‌خودی» و «وجد» برساند.

همین ویژگی سبب شده است که در فرهنگ‌های باستانی سراسر جهان، هنرمند و به ویژه موسیقیدان، فردی معنوی و حتی مقدس تلقی شود. در این نگرش، هنرمند به عنوان واسطه‌ای میان جهان مادی و معنوی دیده می‌شود. به همین دلیل، بسیاری از هنرمندان خود را ملزم به رعایت اصول اخلاقی ویژه‌ای می‌دانند که با ارزش‌های معنوی و روحانی در ارتباط است.

این حس مسئولیت و تعهد به معنویت، باعث می‌شود هنرمندان در مواجهه با آثار خود و نحوه قیمت‌گذاری آن‌ها، با احتیاط عمل کنند. برای بسیاری از آن‌ها، قیمت‌گذاری بر روی هنرشان به معنای کاستن از ارزش معنوی آن است. این رویکرد نشان‌دهنده احترام عمیقی به هنر و فرآیند خلاقیت است که فراتر از جنبه‌های اقتصادی قرار می‌گیرد.

این طرز فکر را می‌توان نوعی گفتگو با مخاطب نیز دانست؛ به این صورت که هنرمند از طریق آثارش تلاش می‌کند تا پیامی عمیق و پرمعنا را منتقل کند که ارزش آن فراتر از جنبه مادی است. بنابراین، هنرمند با حساسیت بیشتری به مسئله قیمت‌گذاری و دستمزد می‌پردازد و غالباً ترجیح می‌دهد بر جنبه‌های معنوی و تجربه حاصل از کار خود تمرکز کند.